Monday, March 29, 2010

නැවතත් ඡන්දයක්-මිනිසුන්ට තවත් පොරොන්දු මල්ලක්

පසුගිය දවසක අපගේ එක් රැස්වීමක දී, මගේ මිත්‍රයකු මෙසේ විමසුවේ ය: "ලංකාවට පැමිණි විට 'ප්‍රතිසංස්කෘතික කම්පනයක්' ඇති වුණේ නැද්ද?" ඔහු මවිත කරමින් මා දුන් පිළිතුර වූයේ "නැත" යන්න යි. ප්‍රතිසංස්කෘතික කම්පනය යනු වසර කිහිපයක් විදේශ රටක ජීවත්වන එහි සුඛෝපබෝගී ජීවිත රටාවට හැඩ ගැසුණු විට නැවත තමුන්ගේ රටවලට පැමිණි විට ඇති වන කම්පනය යි. එලෙස ම යමෙක් විදේශිය රටටකට ගිය පසු ද, සංස්කෘතික කම්පනය ඇති වේ. මෙහිදී අවස්ථා හතරක් දක්නට ලැබේ.

  1. මධුසමය-මෙහිදී අලුත හමු වූ සංස්කෘතිය සමඟ පුදුම ඇළුම් කමක් ඇති වෙයි
  2. අර්බුදකාරී සමය-මෙහිදී එකී අලුත්ඇතුල් වූ සංස්කෘතියේ වූ වෙනස්කම් හෝ ගැටලු සහගත තත්ත්ව අභියෝගක් ගෙනේ.
  3. විවේචනාත්මක සමය-අත්විඳින ගැහැට සහ අපහසුතා විවේචනාත්මක ලෙස මුහුණ දීම හෝ විහිළු සහගත තත්වයෙන් සිතට ගැනීම සිඳු වේ. මෙහිදී විවිධ අර්බුධ හෝ වෙනස්කම් සිනහවෙන් හෝ කෝපයෙන් පිළිකෙව් කිරීමට පෙළඹේ.
  4. පිළිගැනීමේ සමය-මෙහිදී විවිධ වෙනස්කම් පිළිබඳ පිළිගැනීමකට එළඹිම ද, ඒවා අගය කිරීම ද සිඳු වේ. සමහරවිට මේ අවස්ථාවේදී සංස්කෘතික කම්පනය නිසා ඇතිවන ආතතියේ දී, සමාජයෙන් කොන් වී ජීවත් වීමට වුවද පෙළඹේ.
එහෙත් ප්‍රතිසංස්කෘතික කම්පනය අවස්ථාවේ දී, තමුන් විසූ විදේශයේ සහ තමුන්ගේ මවු රටෙහි වූ තත්ත්වයන් විශේෂයෙන් ම නොදියුණු, අවනීත, සංස්කෘතිකමය වශයෙන් ඇති පහත් ස්වභාවය, පහසුකම් හිඟ බව, නිදහස සීමා වීම, ආදයම් මාර්ගවල වූ විශමතා, කාලගුණය, සුඛෝපබෝගීත්වයේ සීමාවන් නිසා ඔවුන් විසු රටවලට ම යාමට සිත් වේ. එනයින්, දිර්ඝ කාලයක් ලංකාවෙන් පිට විසු අයෙක් නැවත ලංකාවට පැමිණ අනුගත වීමට වඩා නැවත ඒ රටවලට ම යාමට උත්සහ දරයි. මා හට ප්‍රතිසංස්කෘතික කම්පනයක් ඇති නොවූණේ මා ලංකාවට පැමිණියේ ලංකාවේ තත්ත්වය තේරුම් අරගෙන සහ එකී සීමාවන් හා ගැහැට අපේක්ෂාවෙන් ය. එබැවින් මා හට දැඩි අපහසුතාවක් ඇති නොවිණ. දිනපතා පොදු ප්‍රවාහන සේවයේ පිහිට පැතිම ද, සමහර විට බස් නොමැති කල පයින් කිලෝමිටර ගණන් ඇවිද යාම ද, මාගේ පුරුදු දිවියේ ම කොටසකි. ලංකාවේ පවතින දේශපාලන පිල් මාරුවෙන් ඇති වූ කැපී පෙනෙන වෙනසක් නැතත්, සැමවිට ම, අනාගතය පිළිබඳ සොඳුරැ සිහින දැක්ම පසෙක ලා නැත. මා යුද්ධය පැවති කාලයේ ද, උතුරු නැගෙනහිර විවිධ සේවාවන් කර ඇත. යුද්ධය නිම වීම දකුණේ ජනතාවට ප්‍රීතී ගොස ගෙනෙන කරුණක් වූව ද, තවමත් අනාථ කඳවුරුවල වෙසෙන ජනතාවට ප්‍රභාකරන්ගේ කොටි නියෙන් සහ දතින් ගැළවීම පිළිබඳ සාධනීය බලාපොරොත්තුවක් නැත. අනෙක් අතට පදිංචි කළ ජනතාවගේ සුබසාධනය සඳහා කාලයක් පක්ෂ හෝ විපක්ෂ‍ය දෙකටම නැති. ඔවුන් හට ඇත්තේ උනුන් පොර කා ගැනීමට ඡන්ද පොරටකට පැටලීම ය. ඒ පොරය දෙස බලා සිටින්නට ජනතාවට සිඳුව ඇත. එක එකා මනාපයට පොරකා ගන්නා අතරතුර, ජනතාවට ජීවින බර සහ අවට සිඳුවන මානව හා සත්ත්ව අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝනය මතකයෙන් පහව ගොස් ය. එයත් ක්‍රිකට් පෙන්වා වේඳනාවෙන් වුන්නවුන් හට අබිං කවන්නාක් මෙන් ය. දැනටමත් දේශය සුකිත මුදිත ය; තේජාන්විත ය. සිංහලයන්ගේ මතයේ ප්‍රශ්නය දේශපාළුවන්ට නම් හොඳ තුරුම්පුවකි. ලොකයේ පළමු වරට සර්වජන ඡන්දබලය හිමි වූ ලංකාව වැනි රටක අනගතය කුරිරු ලෙස කේදජනක වීමට හේතුව නම් ඡන්ද දායකයා ගේ වූ අමොනොඥ, අදූරදර්ෂි, ලාබප්‍රයෝජනතකා ගන්නා අගතාගාමි තිරණය යි. සමහරු ඡන්ද කාර්යාලයන් විවෘත කරන්නේ රු. 25,000 ලැබෙන නිසා මිස, සැබෑ ජනතා හිතවාදීත්වයෙන් නොවේ. ඡන්ද කාලයට පමණක් මතුවන දූෂකයෝ සහ සමාජපරිහානිය ගෙන යන්නෝ කොහෙන් හෝ සොයා ගන්නා මුදල්වලින් ඡන්ද ප්‍රචාරය කරයි. මේ දවස්වල කෝටි ‍ගණන් මුදල් වියදම් කර කරනු ලබන ඡන්ද ප්‍රචාරයන් නොතකා හැර, සුදුස්සා සුදුසු තැන පිහිටු වීමට තරම් ලාංකිකයන්ට විතක්ෂණ ප්‍රඥාව පහළ වේවා යනු මගේ පැතීම...

ඇත්තට ම මට ප්‍රතිසංස්කෘතික කම්පනයක් ඇති නොවූවා ම නොවේ. ලංකා‍වට පැමිණ බඩු මිළදී ගැනීමට යන අවස්ථාවේ දී, බඩු මිළ දැකීමෙන් දැඩි කම්පනයක් ඇති විය. ඒ ගණන් බොහෝ දුරට ඇමරිකාවේ භාණ්ඩ මිළ හා සැසදේ. එහෙත් ආදයම් ලැබිම අතින් ලංකාවේ ඇමරිකාවට 100 ගුණනයක පහළ මට්ටමේ පවතියි. ළඟ දී මගේ මල්ලි යම් භාණ්ඩයක් ලංකාවට ගෙන්වීම සඳහා තීරු බදු පිළිබඳ විමසිමක් කරන ලදී. ඔහු කලකිරීමට පත් කරමින් තිරුබදු 116% බව දැන ගන්නට ලැබිණ. ඒ හෙයින්, ලංකාවේ වරායට පැමිණෙන රු. 100 වටිනා භාණ්ඩයක්, වරය තුළ තීරූ බද්දට යටත් වූ කළ ක්ෂනික‍ව ම රු. 216 වෙයි. ඒවිට අනෙක් විවිධ බදුවර්ග, ප්‍රවාහන ගාස්තු සහ වියදම් ඇතුලු කොට ලාබය සලකුණු කළ විට රු. 100 භාණ්ඩය අවම වශයෙන් රු. 700-800 පමණ විශාල මුදලකට වෙළඳ පලට පැමිණේ. මේ ක්‍රමයෙන් තැලෙන්නේ කවුරු ද? මෙය නම් තැලෙන යකඩයට උඩ පැන පැන තලන්නා සේ ය.
Related Posts with Thumbnails